पूर्वराजा ज्ञानेन्द्र र उहाँका पुत्र पारसवीच बोलचाल बन्द भएको छ । पारस सिंगापुरबाट फर्किएको दुई साता नाघेपनि बाबुछोरावीच भेटघाट र बोलचालसमेत  भएको छैन । सिंगापुरमा रहदा त्यहाको दैनिक द न्यू पेपरलाई अन्तरवार्ता दिदैं पूर्वयुवराज पारसले आफ्नो पिता ज्ञानेन्द्रप्रति आक्रोश व्यक्त गरेका थिए ।

सो अन्तर्वार्ताले गर्दा सम्बन्धमा झन दरार उत्पन्न भएको थियो । समाचारपत्रमा पकाशित समाचार अनुसार ´म उहाँलाई सधै नयाँ पुस्ताको सल्लाह लिन आग्रह गर्थे जसले नेपाललाई अगाडि बढाउन सक्थे तर उहाँले सधै बूढापाकाको मात्रै कुरा सुन्नुभयो ।´

पूर्वयुवराज पारसले आफ्ना बाबु ज्ञानेन्द्रसँग बस्न नसक्ने भएपछि देश छोडेको र त्यस बेला नेपालमा रहनु आफ्ना लागि सुरक्षित नभएको बताउनुभएको थियो । तर नेपाल फर्किएपछि दुवै जना निर्मलनिवासभित्र हुनुहुन्छ तथापि भेटघाट भने छैन । पारसको नेपाल आगमनको दुईवटा उदेश्य भएको उहाँका निकटस्थहरुले बताएका छन् । सिंगापुरमा व्यापार गर्न बाबुसँग पैसा माग्नु र नेपालमा पाटी गठनका लागि सहयोगीहरुसँग छलफल गर्ने उद्देश्य भए पनि पारसका यी दुवै उद्देश्य भने पूरा नहुने भएका छन् । सिंगापुरको सो दैनिकलाइ पारसले पार्टी खोलेर ब्यालेटको सहयोगबाट सत्तामा पुग्ने र अन्तर्राष्ट्रिय अर्थतन्त्रमा सुधार आएपछि सेयरको कारोबार गर्ने बताउनुभएको थियो।

नेपाल फर्किएपछि बाबुछोराबीच भेटघाटसम्म नहुनुले उहाँले व्यापारमा लगाउने पैसा पाउने स्थिति नदेखिएको पारका सहयोगीहरुले जानकारी दिए । ´बाबुछोरा दुवै निर्मलनिवासमै बसेका छन् तर खाना खाने समयमा पनि एकसाथ कहिल्यै हुँदैनन् । ज्ञानेन्द्र सधै नियमति समयमा खाना खान आउनुहुन्छ तर पारस भने खाना खान कहिले पनि समयमा आउनुहुन्न´ स्रोतले भन्यो ।

यसै समययमा म अघिल्लो वर्ष नवलपरासीको दाउन्नेमा थिंए । नेपाल टेलीभिजनवाट प्रशारण हुने हाम्रो संपदा-हाम्रो संस्कृती सुटिङ युनिटका साथमा म दाउन्नेमा रहेको थिंए । स्थानीय जनजीवनलाइ नजिक वाट उतार्ने उक्त नामको टेलीभिजन कार्यक्रम अहिले प्रशारण हुन छाडेको छ । यद्यपि पुराना तस्विरहरु पल्टाउदा मैले यो फाइल फोटो फेला पारे र संझिए हाम्रो सुटिङ युनिटलाइ सहयोग पुर्याउने सहृर्दयीहरु । यी सहृर््दयीहरु मध्ये अग्र प्रक्तिमा संझनाको शुचीमा आइन फुल जस्ती फुलमाया दीदी ।

 खासमा तनंहु माइती भएकी यी मनकारी दीदीको विवाह म्याग्दीका दमवहादुर पुनसंग भएको थियो । पेशाले व्रिटिस सेनामा रहेका यी दमवहादुरकी श्रीमती फुलमाया जती उदात्त मनकी थिइन त्यसको प्रभाव उनको सिंगो परिवारमा परेको प्रष्टै देखिन्थ्यो । फुलमाया दीदी आफ्ना रिटायर्ड लाहुरे पोइ दमवहादुरका साथ दाउन्नेमा सुखी जीवन विताइ रहेकी थिइन । उनका पती दमवहादुर समाज सेवामा श्रीमती फुलमायाका सहयोगी थिए भने उनका छोरीहरु त्यसका अचार जस्चा च्याट चुट्ट सहयोगी वन्दथे । हाम्रो टोली जव फुलमाया दीदीको घरमा पुग्यो त्यो चिटिक्क परेको घरमा राडी काम्लाहरु लहरै विच्छ्याइयो । छोरीहरुले रुचीअनुसार तातो चिया र चिसो चिया पास गरे । तातो चियामा कार्यक्रम संचालक नविन पान्डे र म थियौ भने चिसो तिर नेपाल टेलीभिजनका पुराना क्यामेरा म्यान वैजनाथ घिमिरे, मनोहरी थापा र साउन्डम्या रामहरी घिमिरे र सरोज थिए ।

हाम्रो मेजमानी पछि स्थानीय टिपिकल घरमा कार्यक्रम सुटिङ आरम्भ भयो । घरधन्दा भ्याइ वरी फुलमया दीदी मगर पोसाकमा छमछमी नाच्न हाजिर भइन । उनका साथमा थिए फुलकै विरुवा जस्ता उनका छोरीहरु । करिव तीन घन्टाको कार्यक्रमको सवै चांजोपाजो मिलाउने देखी पाहुनको मन राख्नेसम्मका सवै काम गर्न भ्याइन फुलमायाले ।

मैले यी फुलमाया दीदीको फोटो कुनै औशरमा कतै छांपुला भनेर ल्याएको थिंए । एक वर्ष वित्नै लाग्दापनि यी मनकारी दीदीको फोटो कतै प्रकाशनको अवसर जुरेन । यसो संझिए मेरो व्लगनै त्यसकालागि उपयुक्त रहेछ । मनोहरी थापासंग तस्विर खिचाएकी यी उन्मुक्त हांसोकी धनी फुलमाया दीदीकी छोरी (जसको नाम सोध्न मैले भुसुक्कै विर्षीएछु) र माथि मुस्कुराएकी फुलमया दीदी वर्ष गांठको संझनामा ।

हाम्रो टिमलाइ खाना ख्वाइवरी विदा हुने वेलामा हाम्रो मन राख्दै फुलमाया दीदीले भनेकी थिइन वावुहरु म वुढीलाइ विर्षिएपनि तामाका मुना जस्ता यी मेरा छोरीहरुलाइ चांही नभुल्नु है । म त कुन दुंनियामा पुगेर हराइ रहदा पनि मेरा टिमका मित्रहरु नविन पान्डे र मनोहरी थापाले भने यी तामाका मुनालाइ भुलेका छैनन है दीदी । वेला वेलामा रौसै वन्दै त्यो प्रशंग कोट्याउदा उनीहरुमा देखिने विजेताको भावले यो कुरा झल्काएको मैले चाल पाएको छु ।

१९ भदौ, काठमाण्डौ । राजधानी काठमाण्डौ झरीले न्रि्रुक्क रुझेको छ । हिजो विहानै देखी सुरु भएको झरी थामिएको छैन । लगातारको झरीले यो वर्ष काठमाण्डौमा खासै गर्मीको अनुभव गर्न पाइएको छैन । विहान कलेज जाने तथा दिउसो अड्डा धाउनेहरु झरीवाट वढि प्रभावित देखिएका छन । म जस्ता कफी पारखीहरुकालागि झरी एउटा रमाइलो वहाना वन्दो रहेछ । अहिलेसम्म थुप्रैकप रित्तिइ सकेको छ । हल्का धुंवाको साथमा कफी पट समाउनुको मजा पारखीहरुलाइ मात्र थाहा हुन्छ । जम्न चाहनेहरुलाइ सांझको झरी थप रमाइलो हुन्छ रे । अव शरदयाम शुरु हुन लागेर होला मौषम पनि धुलो धुंवा पखाल्न लागे जस्तो देखिन्छ । वरषा कसैकालागि वाहाना हो भने कसैकालागि अवसर । भरतीय कवि रविन्द्र नाथ टैगोरले नोवेल पुरस्कार जित्ने कृति साउनको झरीमा रचेका थिए रे । श्रृजनात्मक क्षमता हुनेहरुकालागि झरी त अवसरै हो नी । विद्यार्थीहरुलाइ पनि सिरक ओढेर झ्यालवाट चिहाउदै तातो कफी या चिया सुर्क्याउदै पढ्नुको मजै वेग्लै हुन्छ । मित्रहरु जहा जसरी रहे पनि झरीको मजा नछुटाउनुस है भन्दै । आजको संझना ।