निर्धारीत समयभन्दा आधा घन्टा छिटो आउनुपरेकोमा उ मसंग अलि ठुस्किएकी थिइ । आखिर माया त गर्दी रैछ नी । मैले भनेकै समयमा हाजिर भइ । यस्तै सोचेर म भने मख्ख भइरहेको थिए । के मख्ख परेको नी, उसैले चस्का हानी । तिमी छेउमा हुदापनि मख्ख नपर्ने म के हुस्सु हुंर । उसैलाइ मस्का लगाए मैले । के के न पाएजस्तो फेरी च्याप्रिइ उ । तिमीलाइ पाउनु भनेको मेरालागि के के त होनी हल्का भाउ दिए उसैलाइ । भाउ खोज्न सिपालु छ । त्यसैलेपनि मैले टाइम टाइममा भाउ दिएर उसलाइ मख्ख पार्ने गरेको छु ।

अं, किन हतार गरेर वोलाएको त, अझै कुल भइसकेकी रहिनछ मतिर कर्के नजरसहितको प्रश्न गरी । तिमीसंग हरपल भेट्ने चाहनाले गर्दा त होनी, मैले भित्रको कुरा नलुकाइ फ्याट्ट भने । उपनि मेरो मायाले नतमस्तक वनी । आखिर मयालु कस्की- म आफैले आफ्नै समर्थन गरे । मनमा कुरा खेलाउदा ओठ मुस्कानले भरिएको पत्तै हुंदो रहेनछ । अनि वेला न कुवेलाको हांसो फेरी किन नी- उसैले चसक्क घोचेर वोली । हासोको की त तिमी नै त हौनी, मैले फेरी नलुकाइ वास्तविकता वोले । सुनेको थिए । मातेको मान्छेले कुरा लुकाउन जान्दैन रे । यतिवेला रक्सीले नभएर मायाले मातेको म कुरा लुकाउन असमर्थ भइरहेको थिए । मेरो वास्तविकता वुझेपनि नवुझेजस्तो स्वांङ पार्ने उसको पुरानो वांनी मलाइ राम्रोसंग थाहा छ ।

पाटन लायकुको पुरोनो रेष्टुरा मैनले उजेलिएको छ । वाज्रिलपछिको जलश्रोतमा धनी देश भनेर कितावमा पढेपनि वास्तजविक जीवनको लोडसेडिङको अनुभवमा रहेका हामी यसलाइ नर्मलै रुपमा लिएका थियौ । उपनि मैन भन्दा कम चम्किली थिइन । वाउ-आमाले राम्रैगरी पालेका रहेछन । मैले मनमा यस्तै कुरा खेलाउदै गर्दा वेटरले कफीपट हामीतिरै तेर्स्यायो । आफ्नै भावनामा निमग्न म वेटरले कफी राखेर गएको त पत्तै पाइन न त नुमाको हाल नै वुझ्न लागे ।

मेरो दांया हातलाइ कुनै नरम वस्तुले स्पर्ष गरेपछि म झल्यास्स भए । स्पर्ष पछिका गतिविधी यति त्रि्र भए की मैले केही चालै पाउन सकिन । मेरोहात नुमाको ओठावाट टेवलमा झर्ने वेलामा मात्र मैले चाल पाए । म झल्यास भए मेरा हातले ओठ चुमे की ओठले मेरा हात । खैरु कुरो जे भएपनि घटना सार्है मिठो वनेको थियो । च्याट्ठिए जस्तो गरेपनि केटीहरु कति छिटो पग्लिन्छन भन्ने हेक्का राख्ने भएकाले होला नुमाका नजर मधुरा हुदै गएको मैले चाहे्रपनि केयर गरिन ।

मैले वोलीमा वताउने हर कुरा उसले व्यवहारवाटै वताउदै गइरहेकी थिइ । भेटघाटको छोटो समयमै कुनै युवती मसंग आकर्षीत हुनुलाइ मैले पनि कम सफलताको रुपमा लिइरहेको थिइन । राम्री भएकीले मात्र होइन मेरो भावना वुझ्ने भएर होला उसंग म अली वढि नै लालायित भइरहेको थिए । हाम्रा परिवेशहरु फरक भएपनि मायाले ती सिमाहरु खन्डहर वन्दै गइरहेका थिए । संवन्धकालागि परिवशेमात्रै ठुलो कुरा नरहेको नंया ज्ञान मेरो ठन्डा दिमागमा अली अली गर्दै घुसेको थियो । लेट्स मुभ, कफी सकेपछि उसैले आग्रह गरी । तिमीलाइ भेटेपछि त समय वितेको पत्तै हुदो रहेनछ । मैले वास्तविकता ओकले । कत्ति मस्का लगाउन सक्नुहुन्छ है । मैले तिमी भनेपनि मांयाले तंपाइको संवोधन गर्दै उ वोली ।

हामी छुट्टीनु कुनै महत्वपुर्ण वस्तुवाटा टाढा हुनु जत्तिकै थियो । मेरो यो रोग उसमापनि विस्तारै विस्तारै सर्दै गइरहेको मैले उसका हाउभाउवाट चाल पाइरहेको थिए ।

मेरो पुरानो स्पेलन्डर वाइकमा अनामनगरसम्म लिफ्ट लिएपछि छुट्टीनु अघि पुन मेरो हात ओठसम्म पुर्याउदै वोली प्लिज वेलुका फोन गर्नु है भाइ पनि ढिला आउछ, म एक्लै हुन्छु । फेरी लोड सेडिङ भयो भने मलाइ डरलाग्छ । हत्तेरी फोन गर्नु कौनसा ठुलो वात भयो र । मैले उसलाइ समर्थन नजनाइ भाउ लिएर वोले ।

("वनेपाको वसमा" का पुराना अंक हेर्नकालागि दांया साइडमा रहेको फिक्सन शिर्षक क्लीक गर्नु होला)

अपडेट २५ असोज, काठमाण्डौ । शरदको मजा लिदै मैले केही स्न्याप फोटोहरु लिइरहदा एक हुल युवतिहरु मेरो पासैवाट पार भए । काममा दत्तचित्त म फेरी झसंग वने । यो यामपनि अलि अनियन्त्रीत नै छ -मैले मन मनै भने । वेलुकाको डिनरकालागि नुमालाइ भेटेनु अघि मैले यो सिजनका फोटोहरु धित मरुन्जेल लिने विचार गरेको थिए । आजको मौषमपनि यो वर्षकै उत्कृष्ट भन्दा फरक नपर्ने खालको थियो । सेतो हिउले ढाकिने जुगल हिमाल आज सेतो वादलु घुम्टो भित्र थियो । आज स्कुल कलेज विदाको दिन भएकाले होला थरी थरीका युवति खित्खितिदै ओहोर दोहोर गरीररहेका थिए । कसैले मैलाइ असजिलो हुने गरी हिडेका थिए । हैन काममा दत्त चित्त हुनपनि दिएनन यी मोरीहरुले ।

झलक्क संझिए फेरी नुमालाइ । हत्तेरी कत्ति संझिरहेको वेलुकाको डिनर उसैसंग त होनी । आफैलाइ अली कन्ट्रोल गरेर काममा डिभोटेड गराउन चांहे मैले । यो मन मन त मेरो गोर्खाली हो -किन मान्थ्यो हत्त न पत्त थिचे ९८४१२२‌‌‌‌‌

तिमरा लागि ज्यान दिन्छु तिमी मेरो मनको राजा जुनी जुनी संगै जिउने मिठो मिठो वाचा रामकृष्ण ढकालले मुटु भित्रै छुने गरी गायो । फोन उठेन ।हैन हो किन होला रिसिभ नगरेको म एक्लै रन्थनिदै नंया आइडिया फुराउन लागे । साथैमा रहेको सी फोनवाट रिङ दिए । यो फोन मेरो भन्ने उसलाइ भेउ थिएन । हिमाली पठारमा पनि टिप्ने भएकाले मैले भर्खरै सी फोन लिएको थिए । जुनकुरा मैले नुमालाइ खवर गरेकै थिइन । यसपटक त नेशनल एन्थम वज्यो, त्रि्रा लागि मुटु दिन्छु भन्ने गीत त मेरालागि पर्सनल रिङ व्याक टोनमा सेट गरेकी रहिछ । सी फोनवाट पनि उसको फोन उठेन ।

दिक्क हुदै आफ्नै प्रिपेड मोवाइलवाट कल गरे यसपठक भने उसको मधुर स्वर फोनको गन्तव्यवाट वोलेको थियो । उसको स्वरैले म नतमस्तक छु । हलो किन नवोलेको उसले सोधी । त्रि्रो स्वरको मादकताले मैले वोली विर्सेछु – हल्का मस्का लगाउदै वोले । हुम हह हु । उ हांसी । नजिकै भएको भए उसका गालमा परेको खोपिल्टा देख्न पाउथे होला । फोनमा त्यसको आत्मियतामात्र आभाष गरे । रिङ व्याक टोन राम्रो लाग्यो तर पुरै त सुनिएनन नी । यो त सव भन्ने कुरा न हो नसुनिएकोमा मैले कम्प्लेन गरे । त्रि्रालागि त्यति मात्रै हो । फोनको सेटिङमा गएर मिलाइ सकेकी रहिछ । मलाइ खुच्चिङ गरी । वेलान कुवेला किन फोन गरेको उसले हल्का हपारेको स्वरले सोधी । त्रि्रो यादले मैले सत्यतालाय अतिरंजित नगरी जवाफ फर्काए । तिम‍रो संझना तिवर् भएर आएपछि अरु त अरु मैले नियमित काम समेत गर्न नसक्ने भैसके मैले हल्का गुनासो गरे । अनि मैले क गर्ने त – अली कता भाउ खोज्दै उ प्रस्तुत भइ । के गर्ने भने । अं मसंग नरिसाउने । टाढापनि नजाने । माया गरीराख्ने । मेरो अली वढि केयर गर्ने । अं वेला वेला राम्रो काम गर्दा धाप पनि मार्ने ।

हत्तेरी कत्ति केटाकेटी हुन सकेको उसैले रोकी । म तिमीलाइ भेटेपछि कुनै रुन्चे केटाकेटी भन्दा कम भएको छैन । जवाफ फर्काए । अव चार घन्टा मात्र त छनी डिनरकालागि । ल भैगो म आधा घन्टा अगाडी नै आइदिउला, भयो । उसले मलाइ वोनस दिदै वोली । फोन राखेपछिपनि म धैर्य हुन सकेको छैन । मलाइ अरु तीन घन्टा यो शताव्दी भन्दा वढि लामो लागेको छ । आज उसले के भन्ली । अं मधुरो क्यान्डीलको रापमा उ हिंउ जस्तो देखिन्छे की घाम जस्तो यस्तै तर्कना मनमा खेली रहेका छन‌‌‌‌‌‌‌……

अपडेट १४ असोज, काठमाण्डौ । मेरो मुखवाट वुंग उडेको धुंवाका विचवाट उस्ले सोधी ह्वाट डु यु लाइक- आजको अर्डर सवै त्रि्रो मैले फर्माए । अम…ं उ अल्मलाएको देखेर मैले वाटो खुकुलो पारिदिए डन्ट फर्गट आइ एम प्योर भेजिटेरियन । पाटन लायककुको पुरानो कोरीयन रेष्टुरामा ग्राहकको भिड वीचमा हामी थियौ । ख्वाङ ख्वाङ । उसले खोकी, मलाइ राम्रेसंग थाहा छ । उसको सवभन्दा मन नपर्ने चिज नै धुंवाहो तर के गर्नु मेरो संगतमा परेपछि व्यहारेकी छे । वीचमा मलाइ धुंवाको लत छुटाउन गरेका उसका सवै प्रयास निरर्थक भएपछि उसले खोक्ने सजिलो उपाय अगांलेकी छे । अव मेरो कसमा उसलाइ कम्प्लेन छैन । उसले आफ्ने शुरमा वेटरसंग अर्डर गरी मैले पनि उसले मगाएका सवै चिज मिठो मानेर खाइदिंए ।

*  *   *   *    *     *     *   *

रसीयामा रहेका नेपाली डिप्लोम्याटकी छोरी हो । त्यसैले पनि हर कृयाकलापमा डिप्लोमेशी झल्किनु साधारण भएको छ । कुनै समयको आइआरको स्टुडेन्ट म उसका हर कृयाकलापसंग समानान्तर उभिन्थे । उ रसियाको चिसो छल्न वाउ आमालाइ छोडेर नेपाल आएकी । अव त वाउ आमाको के पिर । घरी घरी म गम खान्छु मेरो जो साथ पाएकी छ नी ।

पढाइमा अव्वल छे भन्ने कुरामा त कुनै संकै छैन । उसका हर गुणले म अभिभुत हुदै गइरहेकेा छु । घरी घरी त मैन वत्ती नै त भइदैन हो भन्ने पिरलो लाग्छ । उसको र मेरो सम्वन्ध सुमधुर रहेपनि हाम्रा परिवेश र वास्तविकतामा आकाश जमिनको फरक छ । म सामान्य किसानको छोरो र एउटा डिप्लोम्याट पुत्री वीच नहोस पनि कसरी । कंहा जनता मावी वाट गान्धी डिभिजनमा एसएलसी उतिर्ण म कंहा सेन्ट मेरिजको डिस्टिङसन प्रडक्ट उ । असमानतालाइ समानतामा वदल्नु पर्छ भन्ने माक्सवादी सिद्धान्तलाइ अङगालदै म उसको नजिक भइरहेको थिए । नजाने उसलेपनि मसंग के पाइ आकर्शित हुदै गइरहेकी थिइ । हिड्ने वेलामा उसले मसंग सेलफोनको आग्रह गरी । अक्सर फोन वांड्न हिच्किचाउने उसको आग्रहमा त्यसै पग्लिए । मैले फटाफट भने ९८४१……। उसलेपनि आफ्नो सेलफोनवाट रिङ दिदै भनी प्लिज सेभ इट । आज छुट्टीने वेला उ पनि अलि ज्यादा नै टोलाइ । नजाने दुनियामा यस्ता सम्वन्धहरुपनि आइलाग्दा रहेछन । कलेजका दिनहरुमा मसंग नजिक हुन खोज्नेहरु दर्जनौ आए तर क्यारियरकालागि दत्तचित्त म भने उनीहरुसंग सम्वन्ध विस्तार गरेर फोकटको दिक्दारी झेल्ने पक्षमा थिइन । उनीहरुलाइ मैले इम्ाान्दारी पूर्वक सरी भनिदिन्थे । कतिले त हैरानै सम्म गर्थे । त्यसले ममा कुनै फरक ल्ल्याएन । आज म अलि अनियन्त्रीत भए जस्तो लाग्यो । खैर दुनियनान वर्षौ संगत गरेका मान्छेपनि नजिकहुन सक्दैन भन्ने ज्ञान भएपनि छोटो संगतमै कोही निकट हुदा रहेछन भन्ने मैले नंया ज्ञान पाए । थ्याङक्स गड ।

*  *  *   *   *    *     *     *     *     *

आज अलि तनावमा थिए । कलेजले मेरो सेमिनार पेपर रिजेक्ट गरेको थियो । फुटनोट मिलेन भन्ने कलेजको कम्प्लेन पनि ठिकै हो । खासमा मलाइ यो पिएलए र यलएमए मेथड त्यति राम्रो आउदैन । अव फेरी रिराइट गर्नु । नंया फुटनोट राखख्न झन्झट थियो । यस्तैमा मेरो मोवाइलको मेसेज रिङ करायो । इनवक्समा गएर हेरे । उही थिइ । ट्रयु फेर्न्डस आर लाइक मरनिङस, यु क्यान नट ह्याभ देम होल डे, वट यु क्यान वी स्योर, दे विल वी दियर ह्वेन यु वेक अप टुमरो, नेक्स्ट विक एन्ड फरेवर ।

मेसेज रिप्लाइ गर्न मन लागेन । द्धिअर्थी मेसेजले झन तनाव दिदा रहेछन । आजको दिन खराव दिन यस्तै सोच्दै सुते । सुत्दा म्युजिक त मेरो एक्लो जिन्दगीको साथी नै थियो । संगीत सुन्ने मेरो आफ्नै तरिका छ । हर विहान म रामकृष्ण ढकालसं व्यूझिन्छु-विहान उठ्ने वित्तिकै हिमाल देख्न पाइयोस, सधै सधै यी हातले नेपाल लेख्न पाइयोस, दिंउसोमा लोक पप आधुनक जे भएपनि म सुत्दा जगजित र गुुल्जार जोडिएको जे सुकै भए हुन्छ । त्यसैले पनि होला मेरो म्युजिक कलेक्सन कुनै पुरानो अडियो सप भन्दा भिन्न छैन ।

अपडेट ९ साउन, काठमाण्डौ । तिमी त हावामा उड्न सिपालु रहेछौ नी,उसले व्यङ्ग्य गरी । त्यस्तो होइन-तिमीहरु जस्ता युवति साथमा छदा म नियन्त्रणमा रहन सक्दिन, मैले उसलाइ मस्का लगाए-सपनाहरु अली ज्यादै आउछन मेरो मनमा । मस्किदी रैछ । फिस फिस हांसी रही । मुल हौ भने रसाइदेउ, फुल हौ भने वसाइदेउ…. । मैले विस्तारै हेमन्त शर्मा गुन्गुनाए । म्यूजिकमा सार्है रस लिदा रैछौ उसले फुर्क्याइ, ट्वान्टी जीवीको आइपोड डिस्कनेक्ट गर्दै मेलै भने- साथमा युवती छन भने मात्रै । अव मेरो यात्राकालागि आइपोडको जरुरत थिएन । उसका कुराले नै मलाइ म्युजिकको झंकार दिइरहेको थियो । गायकपनि हौ की उसले व्यङग्यात्म प्रश्न तेर्साइ । तिमीले लेख्यौ भनेमात्रै गांउला, मैलेपनि खाली ठांउ भरी हाले । रसिक रहेछौ-मस्का उसले लगाइ । इमान्दार पनि छु-फेरी स्पेस छोडे मैले ।

वस वनेपाको चारदोवाटो चोक पुग्नु अघि मैले फेरी उसलाइ हेरे । हिंउ जस्ती गोरी त घामका किरनले स्याउ जस्ती पो वनेकी रहिछ ।

३ असोज, काठमाण्डौ । क्यान आइ ज्वइन योर सिट- मैले यसो भन्दा उसले खुसी साथ-आफ कोर्स भनेर मलाइ मार्ग प्रसस्त गरी । हप्ता दिनलामो दार्ही सिनित्त पारेर फाल्दा त्यसै त मन चंगा भइरहेको वेला त्यसमाथि सोडषीको हार्दीकता । साइत वलियै परेको रहेछ । फुत्त मुखवाट वाक्य फुस्किएछ । ह्वाट यु सेइङ-धन्न सुनिनछ । केही होइनन मैले टार्दै भने- हाउ सन्नी डे । मैले विहानी क्लासको लागि आधा काठमाण्डौ विहानीको निन्द्रामा मस्त छदा वनेपाको वस पक्डेको थिए । उ नर्सीङ अन्तिम वर्षकी विद्यार्थी के यु को वस छुटाइछ । के भयो त ठिकै भयो नी मैले भने । ह्वाइ, अलि आवेसमा आइ उ । होइन होइन हाम्रो भेट त संभव भयो नी-मैले उसलाइ अली कुल गराउन खोजे । फिस्स हांसी । वस नालिन्चोकवाट अलि माथि तर्पाए लाग्दै गर्दा उ मेरो काखमा हुत्तिइ । थ्याङक्स तर्पाए मैले मन मनै भने । सरी उ अली लजाउदै मसंग तर्किइ । डन्ट वरी यो कोल्टेमा यस्तै हो । उसलाइ सम्हाल्न खोज्दै म वोले । जुगल हिमालको अलि वरवाट घाम फुत्त डांडामा चढ्दा वसले सांगा भन्ज्याङ क्रस गर्नै लागेको थियो । अरको कोल्टीमा फेरी उ ढल्किदा मैले धक फुकाएर हेरे उसलाइ । हिउ जस्तै गोरीं…..हिमालकी छोरी…. उसलाइ व्यङग्य गरेर मेले शंभु राइ गुन्गुनाउदा मसक्क मस्किएर मलाइ हौस्याइ ।

उसले आफ्नो नाम नुमा वताइ सकेकी थिइ । मी अनुप मैलेपनि यसैगरी उसले नमागेपनि आफ्नो परिचय दिन कन्जुस्याइ गरिन । वस छुटेकोमा चिन्ता गर्दै थिइ । म भने दिन दिनै छुटोस भनेर कामना गरी रहेको थिए । काठमाण्डौ हुस्सुका विचको मस्त निन्द्रामा रहदा कालो कफीको भरमा म हिडेको थिए । सांगा क्रस हुनै लाग्दा घामका किरणहरु वसको झ्याल नाघ्दै भित्रिएको थिए । कुहिरोवाट हिमालले हल्का घुम्टो उघार्दै गर्दा घामका किरणले उसलाइ पनि कुनै अर्को सुर्यभन्दा कम देखाएको थिएन । कपालमा हल्का रातो मेहन्दी । कपाल फिरफिर मै तिर सर्किदा म घामवाट पग्लिन शुरु गरेको हिमाल समान । हैन म घामसंगै वसेको त छैन । तात्तिदै गएको मेरो शरिरलाइ छाम्दै गरदा उसले सोधी ह्वाट ह्रयापेन- न थिङ मैले उसलाइ जवाफ फर्काए ।

धेरै गफले इमेल सम्म साटासाट हुदै गर्दा उसले मेरो कफी रुचीलाइ पहिल्याइछ । कफी ट्याव्लेट पास गरी । ‘अपरिचितले दिएको खानेकुरा नखानु होला’ भन्ने शन्देश लेखिएको वसको भित्ता मुनीवाट मैले हात क्रस गर्दै गरदा उसले सोधी-यु लाइक सिङगल अर डवल । जीवनका हर कुरा डवल राम्रो लाग्छ मलाइ त‌‌‌‌-हल्का संकेत गरे उसलाइ । धैर्य गर्नु पर्छ । प्रतिक्षाको फल मिठो हुन्छ । उसले कम्प्लीमेन्ट दिइ । म कफी, किताव र धुंवाको पारखी उ परी छ-किताव, कफी र कम्प्युटरकी । हाम्रा हवी त सेम रहेछन नी मैले उसलाइ नजिक्याउ खोजे ।

To be continue