झंकास झरी
असारे झरीले झम झम सुन्धाराका सडकहरु वजाउदा म यतिवेला रमाइलो महशुस गरीरहेको छु । झरी सिर्जनाको मुहान हो । स्रस्टाहरु यही झरीमा अनेक सिर्जना गर्छन रे । विश्वप्रशिद्ध साहित्यकार रविन्द्रनाथ टैगोरले यही झरीमै आफ्ना कालजयी कृतिहरुको रचना गरेका थिए रे । प्रख्यात गीतान्जली यही झरीको देन हो । अत्यन्तै निकटहरुसंगको कुराकानीमा हुग्ली नदी देखाउदै उनले अनेकपल्ट भनेका पनि थिए रे । अर्का अद्भुत व्यक्तीत्व गान्धीले पनि गुजरातको सावरमति आश्रममा वसेर झरीको भरपुर उपयोग गरेका थिए रे । उनका पत्रहरु झरीमा अत्यन्तै आत्मीय हुन्थे । यस्ते नेपाली साहित्यका राम्रा स्रस्टा सिद्धीचरण श्रेष्ठले पनि मेरो प्यारो ओखलढुंगा नामक कविता झरीको समयमा नै सिर्जना गरेका थिए रे । झरी सिर्जनाको मुल हो भावनाहुनेहरुका लागि । झरी आशाको किरण हो किसानहरुका लागि । झरी वांकी जीवनको आशाहो विरुवाहरुकालागि, झरी राम्रो याम हो मायालुहरुकालागि । झरी पालुवा हो, झरी सिर्जना हो, झरी वैश हो, झरी जीवन हो । झरी आखिर पानीको मुल फुटाउने मात्र नभएर सिर्जनाको भेल वगाउने समयपनि त हो । संझनुस्त ओसिएको सिरक ओडेर झ्यालवाट वाहिर हेर्दै तातो चियाको चुस्की लगाउदा कति मजा आउछ, या खेतमा रुझ्दै वाउसे लगाउदा कति मजा हुन्छ । वा झरीमा पुरानै स्पोटस सुज लगाएर पाइन्टको तल्लो भाग भिजाउदै विस्तारै हिड्दा अझ कति मजा आउछ । तंपाइ जंहा रहेपनि झरीको मजा लिन नछाड्नुस । केही सिर्जना गर्नुस वा वाटोमै झरी खादै किन नहिड्नुस । अहिलेलाइ झरी अलिकम भएकाले मपनि वाटो तपाउने मेसो गर्दै छु । केही अनुभव भए सेयर गर्नु होला है । ह्याप्पी झरी ।