मुलुक राजनैतिक शुद्धीकरणको अभियानमा अग्रसर भइरहदा मुलुकको राजधानी तिनकुने क्षेत्र भने दुर्गन्धित हुदै गएको छ । उपत्यका सभ्यताकी जननी वाग्मती नदीले वहावकालागि पर्याप्त मात्रामा पानी नपाउदा राजधानीको तिनकुने एरिया दुर्गन्धित वन्न पुगेको हो । मिन भवन र तिनकुनेलाइ जोड्ने वाग्मती पुल खतरामा परेको भन्दै वाग्मती ढल सुधार आयोजनाको पहलमा वाग्मती नदीको मिनभवन तिनकुने खन्डमा तार जाली लगाएपछि यस क्षेत्र फोहर मय भएको हो ।

अहिले सिनामगंल देखि तिनकुनेसम्मको वाग्मती नदीमा पानी देख्न पाइदैन विगतमा वाग्मती नदी वग्ने ठांउ अहिले फोहोरको डंगुरको थुप्रो भएको छ । तस्विरमा तपाइले देख्न सक्नुहुन्छ वाग्मती नदीमा फोहर थुपि्रएको छ भने उक्त फोहरलाइ वगाउने क्षमता अहिले खडेरीको वाग्मतीमा छैन । त्यसैत ढल मिसिएर दुर्गन्धित हुने वाग्मती अझ अहिले फोहोरको थुप्रोमा परिणत भएपछिको हविगत कस्तो होला म जस्ता वाग्मती किनारका वासिन्दाले भोगेको तितो यथार्थ हो यो । त्यसै त गर्मीको महिना त्यसमाथी झ्याल खोल्यो की आउने वाग्मतीको वासना अहिले घरमा वस्न मन पनि हुन छाडेको छ । अझ कति मित्रहरुले मलाइ व्लग अपडेट तथा राम्रा साहित्यिक श्रृजना हुन छाडेको गुनासो गरेका छन । मेरा शुभचिन्तकलाइ के थाहा म कुन हविगत वाट गुजि्रएको छु । छिटो पानी आओस र वाग्मतीको फोहरलाइ एकै निमेषमा सखाप पारोस भन्नुको विकल्प अहिले मसंग वांकी रहेको छैन । अनि वल्ल होला मिठा रचना र सामाग्रीको श्रृजना ।

श्रृजनाकालगि हरियाली,स्वच्छ हराभरा मौषम, सिमसिम पानी उपयुक्त हुन्छ । यस्तो दुर्गन्धमा म कसरी श्रृजना गर्न सकु । प्रख्यात वंगाली लेखक रविन्द्रनाथ टैगोरले आफ्ना अधिकांश रचना साउनको सिमसिम पानीमा झ्यालवाट वाहिरको हरियाली हेर्दै लेखेका थिए रे । टैगोरको स्तरका श्रृजना दिन नसकेपनि पाठकको मन वहलाउने सामग्री दिनपनि मलाइ हम्मे परेको माचोमा म प्रकृतीसंग पानीको प्रार्थना गर्दछु ।