निर्धारीत समयभन्दा आधा घन्टा छिटो आउनुपरेकोमा उ मसंग अलि ठुस्किएकी थिइ । आखिर माया त गर्दी रैछ नी । मैले भनेकै समयमा हाजिर भइ । यस्तै सोचेर म भने मख्ख भइरहेको थिए । के मख्ख परेको नी, उसैले चस्का हानी । तिमी छेउमा हुदापनि मख्ख नपर्ने म के हुस्सु हुंर । उसैलाइ मस्का लगाए मैले । के के न पाएजस्तो फेरी च्याप्रिइ उ । तिमीलाइ पाउनु भनेको मेरालागि के के त होनी हल्का भाउ दिए उसैलाइ । भाउ खोज्न सिपालु छ । त्यसैलेपनि मैले टाइम टाइममा भाउ दिएर उसलाइ मख्ख पार्ने गरेको छु ।

अं, किन हतार गरेर वोलाएको त, अझै कुल भइसकेकी रहिनछ मतिर कर्के नजरसहितको प्रश्न गरी । तिमीसंग हरपल भेट्ने चाहनाले गर्दा त होनी, मैले भित्रको कुरा नलुकाइ फ्याट्ट भने । उपनि मेरो मायाले नतमस्तक वनी । आखिर मयालु कस्की- म आफैले आफ्नै समर्थन गरे । मनमा कुरा खेलाउदा ओठ मुस्कानले भरिएको पत्तै हुंदो रहेनछ । अनि वेला न कुवेलाको हांसो फेरी किन नी- उसैले चसक्क घोचेर वोली । हासोको की त तिमी नै त हौनी, मैले फेरी नलुकाइ वास्तविकता वोले । सुनेको थिए । मातेको मान्छेले कुरा लुकाउन जान्दैन रे । यतिवेला रक्सीले नभएर मायाले मातेको म कुरा लुकाउन असमर्थ भइरहेको थिए । मेरो वास्तविकता वुझेपनि नवुझेजस्तो स्वांङ पार्ने उसको पुरानो वांनी मलाइ राम्रोसंग थाहा छ ।

पाटन लायकुको पुरोनो रेष्टुरा मैनले उजेलिएको छ । वाज्रिलपछिको जलश्रोतमा धनी देश भनेर कितावमा पढेपनि वास्तजविक जीवनको लोडसेडिङको अनुभवमा रहेका हामी यसलाइ नर्मलै रुपमा लिएका थियौ । उपनि मैन भन्दा कम चम्किली थिइन । वाउ-आमाले राम्रैगरी पालेका रहेछन । मैले मनमा यस्तै कुरा खेलाउदै गर्दा वेटरले कफीपट हामीतिरै तेर्स्यायो । आफ्नै भावनामा निमग्न म वेटरले कफी राखेर गएको त पत्तै पाइन न त नुमाको हाल नै वुझ्न लागे ।

मेरो दांया हातलाइ कुनै नरम वस्तुले स्पर्ष गरेपछि म झल्यास्स भए । स्पर्ष पछिका गतिविधी यति त्रि्र भए की मैले केही चालै पाउन सकिन । मेरोहात नुमाको ओठावाट टेवलमा झर्ने वेलामा मात्र मैले चाल पाए । म झल्यास भए मेरा हातले ओठ चुमे की ओठले मेरा हात । खैरु कुरो जे भएपनि घटना सार्है मिठो वनेको थियो । च्याट्ठिए जस्तो गरेपनि केटीहरु कति छिटो पग्लिन्छन भन्ने हेक्का राख्ने भएकाले होला नुमाका नजर मधुरा हुदै गएको मैले चाहे्रपनि केयर गरिन ।

मैले वोलीमा वताउने हर कुरा उसले व्यवहारवाटै वताउदै गइरहेकी थिइ । भेटघाटको छोटो समयमै कुनै युवती मसंग आकर्षीत हुनुलाइ मैले पनि कम सफलताको रुपमा लिइरहेको थिइन । राम्री भएकीले मात्र होइन मेरो भावना वुझ्ने भएर होला उसंग म अली वढि नै लालायित भइरहेको थिए । हाम्रा परिवेशहरु फरक भएपनि मायाले ती सिमाहरु खन्डहर वन्दै गइरहेका थिए । संवन्धकालागि परिवशेमात्रै ठुलो कुरा नरहेको नंया ज्ञान मेरो ठन्डा दिमागमा अली अली गर्दै घुसेको थियो । लेट्स मुभ, कफी सकेपछि उसैले आग्रह गरी । तिमीलाइ भेटेपछि त समय वितेको पत्तै हुदो रहेनछ । मैले वास्तविकता ओकले । कत्ति मस्का लगाउन सक्नुहुन्छ है । मैले तिमी भनेपनि मांयाले तंपाइको संवोधन गर्दै उ वोली ।

हामी छुट्टीनु कुनै महत्वपुर्ण वस्तुवाटा टाढा हुनु जत्तिकै थियो । मेरो यो रोग उसमापनि विस्तारै विस्तारै सर्दै गइरहेको मैले उसका हाउभाउवाट चाल पाइरहेको थिए ।

मेरो पुरानो स्पेलन्डर वाइकमा अनामनगरसम्म लिफ्ट लिएपछि छुट्टीनु अघि पुन मेरो हात ओठसम्म पुर्याउदै वोली प्लिज वेलुका फोन गर्नु है भाइ पनि ढिला आउछ, म एक्लै हुन्छु । फेरी लोड सेडिङ भयो भने मलाइ डरलाग्छ । हत्तेरी फोन गर्नु कौनसा ठुलो वात भयो र । मैले उसलाइ समर्थन नजनाइ भाउ लिएर वोले ।

("वनेपाको वसमा" का पुराना अंक हेर्नकालागि दांया साइडमा रहेको फिक्सन शिर्षक क्लीक गर्नु होला)